Ρυθμοί...

...και δρόμοι.Δρόμοι που απαλλάχτηκαν από το άχαρο γκρίζο και απέκτησαν χρώμα,κίνηση,ζωή χάρη στη φαντασία των εξαιρετικών υπαίθριων καλλιτεχνών

Το αγαπημένο μας...

...ΠΑΣΟΚ, μας τελείωσε.Το κατασπάραξαν οι κότες και τα άλλα κατοικίδια.Κάποτε ήταν η εποχή του ζιβάγκο.Μήπως, τώρα ήρθε η ώρα του τζιν και του δεν φορώ γραβάτα?

Ανηφορίζεις...

...σε ένα μικρό και δύσβατο μονοπάτι και φτάνεις σε μια σπηλιά η οποία εκ των υστέρων διαμορφώθηκε σε εκκλησάκι. Στο σπήλαιο αυτό, ασκήτευε για χρόνια ο Άγιος Αντώνιος, Χωμένος σε μια μεγάλη και σκοτεινή τρύπα γεμάτη υγρασία, με τους αρουραίους να του κρατούν συντροφιά. Από το
ίδιο σημείο βλέπεις κάτω μακριά τα παιχνίδια της θάλασσας και του εδάφους. Βλέποντας όλα αυτά τα σχέδια νομίζεις ότι πρόκειται για ένα παζλ και ταυτίζεις αυτό το μεγάλο παζλ με τον εαυτό σου. Και προσπαθείς να ταιριάξεις τα κομμάτια σου. Βρίσκεις ένα, χάνεις κάποιο άλλο. Μια διαρκής εσωτερική αναζήτηση. Το τοπίο βοηθάει. Χάνεσαι στα σχήματα, στις καμπύλες και στις γραμμές. Αισθάνεσαι περίεργα και μπερδεμένα. Δεν καταλήγεις πουθενά. Ο θόρυβος από κάποιο ποντίκι σε επαναφέρει στην πραγματικότητα. Συνειδητοποιείς ότι έχει νυχτώσει και παίρνεις το δρόμο της επιστροφής. Κατεβαίνοντας κάνεις το σταυρό σου ασυναίσθητα και σκέφτεσαι ότι αν αυτός ο άνθρωπος είχε καταφέρει να βγάλεi κάποιο νόημα ή κάποιο συμπέρασμα, έστω και εντελώς μόνος, θα πρέπει να αισθανόταν πολύ ευτυχισμένος....

Αυτό...

...το λιμάνι!Όλο εκπλήξεις...

...Μα οι σκιές...

...του φεγγαριού και οι σκιές του Άδη δε σ'άφησαν,σε τύλιξαν και άπλωσαν σκοτάδι...

Δεν κατάφερα...

...βρω τα μοναδικά πράσινα φύλλα τσαγιού που ανακάλυψε ο D.Hoffman στην ανεξερεύνητη ενδοχώρα της Κίνας, ούτε τα καταπληκτικά ολοστρόγγυλα και κατακόκκινα ρόδια της Τεχεράνης.Βρήκα όμως μέσα στα αγκάθια και τις πέτρες,στη δυτική πλευρά του Υμηττού, αυτό το αριστούργημα φτιαγμένο από μαρούλια.

7ο ECOCINEMA-ΠΕΙΡΑΙΑΣ

Την Κυριακή...

...η lifo φόρεσε το μαγιό της,κυλίστηκε στην άμμο,κολύμπησε και πλέον μετράει αντίστροφα...

Catch...

...the light...

Catch...

..the light II...

Ψάχνοντας...

...τα ίχνη από το 2007, ήδη η αναζήτηση συνεχίζεται και το 2008!..

A night...

...to remember!..

Άρχισε...

πάλι να ψιχαλίζει!...

Εγώ...

...βρήκα τη θέση μου στο νέο χώρο. Το ίδιο θα κάνουν και οι φιλενάδες μου εντός των ημερών. Μόλις τακτοποιηθούμε όλες θα συζητήσουμε τον τρόπο με τον οποίο θα μπορέσουμε να φέρουμε και την άλλη μας φίλη, που την έχουν πάει με το ζόρι στο Λονδίνο. Στην τελευταία μας επικοινωνία μέσω skype, που ανταλλάξαμε ευχές για τις γιορτές, της είπα πόσο ωραία είναι στο νέο μουσείο, τί υπέροχο φως του αττικού ουρανού μας λούζει καθημερινά και πόσο καλά μας φέρονται και μας περιποιούνται. Από τη φωνή της κατάλαβα ότι πρέπει να δάκρυσε…

Από...

...σημαντικότατο στοιχείο της πρώτης εικόνας, η ίδια βάρκα στην επόμενη εικόνα καταλήγει μια ασήμαντη κουκίδα...

Κάποτε...

...επιστρέφοντας από την Πάτμο, η θάλασσα αποκάλυψε το πρόσωπό της...

Φάληρο...

...Κυριακή απόγευμα!..

Καταχείμωνο...

...στο Ιόνιο (παραμονή Χριστουγέννων 2007)....

Βάλτε...

...τέλος στις αποτυχημένες απόπειρες αυτοκτονίας. Προς όλους εκείνους τους δημοσιογράφους, δικηγόρους, πολιτικούς, υπαλλήλους υπουργείων και υπηρεσιών, οι οποίοι πήδηξαν, πηδήχτηκαν, τράβηξαν ροζ φωτογραφίες, μόνταραν τσόντες σε dvd, δωροδοκήθηκαν με κιλοτάκια και κάτι ψιλά ευρώ για να αποχαρακτηρίσουν αρχαιολογικές εκτάσεις και που σκοπεύουν να αυτοκτονήσουν το επόμενο διάστημα λόγω των αποκαλύψεων στην υπόθεση Ζαχόπουλου: Ένα βήμα μετά το κάγκελο και η αυτοκτονία θεωρείται δεδομένη. Σε διαφορετική περίπτωση (πράγμα απίθανο) καταβάλλεται εγγύηση...

Ξημερώνει...

...κάπου στη Νίκαια μετά τη βροχή της προηγούμενης νύχτας...