...βράδυ και λίγο πριν...
Πέμπτη 28 Μαΐου 2009
Η ελληνική ...
...πολιτική σκηνή ύστερα από μεγάλο χρονικό διάστημα, αποκτά και πάλι ενδιαφέρον. Χτες ο Πρωθυπουργός ανακοίνωσε την υποψηφιότητα της κας Γιαννάκου ως επικεφαλή του ευρωψηφοδελτίου. Είναι ο ίδιος άνθρωπος που την έδιωξε κακήν κακώς από το υπουργείο Παιδείας και η παράταξη που την χαρακτήρισε τελειωμένη στις προηγούμενες εκλογές, τώρα σύσσωμη την ανακήρυξε ως εξαιρετική επιλογή. Βέβαια, προηγήθηκαν κάποια χειρουργεία και κάποιοι μήνες στην εντατική, αρκετή συμπάθεια και οίκτος και όλα άλλαξαν ως δια μαγείας. Νέα Δημοκρατία: Χάνεις ένα μέλος, σε κάνει μέλος στην Ευρωβουλή. Από την άλλη ο Γιώργος Παπανδρέου χτες, από την Πολοπόννησο όπως χαρακτηριστικά τόνισε από την κεντρική πλατεία της Πάτρας, μας διαβεβαίωσε ότι επιτέλους είναι έτοιμος να κυβερνήσει. Τα αξιόλογα στελέχη του όπως Πάγκαλος, Παπουτσής, Καστανίδης, Βάσω Παπανδρέου θα ξαναλύσουν τα προβλήματα αυτού του έρμου ελληνικού λαού. Το ΚΚΕ θέλει εναγωνίως να μπει στην Ευρωβουλή για να βγάλει επιτέλους τη χώρα από την Ο.Ν.Ε. και την Ε.Ε. Η κα Παπαρήγα όμως δεν έχει πολύ χρόνο να ασχοληθεί με τις εκλογές αφού όλο το 24ωρο φυλάει καραούλι στην πόρτα του Περισσού μήπως κάνει ντου η εφορία και ξεσκεπάσει τις εκδοτικές κερδοσκοπικές επιχειρήσεις του κόμματος. Ο Συνασπισμός της Αριστεράς και της Οικολογίας γέμισε τους δρόμους της πόλης με αφίσες για να μας ενημερώσει ότι ο επικεφαλής της ευρωλίστας του είναι ένα κομματικό στέλεχος και όχι οι δοκιμασμένοι και πετυχημένοι Ευρωβουλευτές του. Ο Λ.Α.Ο.Σ ασχολείται με το γάμο του μπουμπούκου και όταν τελειώσει αυτή η ιστορία θα μας θυμίσει και πάλι ότι ο μοναδικός σκοπός της ύπαρξής του είναι η στήριξη της Νέας Δημοκρατίας. Οι οικολόγοι πράσινοι βρήκαν επιτέλους σπόνσορα, την Κονιόρδου και ο Μάνος ως μαινόμενος ταύρος ξαναρίχνεται στην εκλογική αρένα και μαζί με τον Κοντογιαννόπουλο συνεχίζουν να σαρώνουν τα κόμματα. Πού θα πάει, δεν μπορεί, κάπου θα κατασταλλάξουν. Κάπου πήρε το μάτι μου και τον Παπαθεμελή αλλά το μυαλό μου αμελεί…Να υπενθυμίσω ότι η εισαγγελία των εφετών άσκησε διώξεις για το Βατοπαίδι σε περίπου 30 πρόσωπα, κανένα από αυτά πολιτικό…Ελληνική πολιτική σκηνή, όπως λέμε χέσε, ψηλά κι αγνάντευε…
Ας...
...τραγουδήσουμε για λίγο απόψε κι ας μιλήσουμε γι' αστέρια.Δεν μας νοιάζει, ας μην ικανοποιήσουμε τις χίλιες επιθυμίες, αρκεί να τιθασεύσουμε τη μία...
Εντάξει,...
...λίγες στροφές παραπάνω αλλά έτσι είναι αυτά. Δε σε νοιάζει όμως. Με την καλή παρέα και τις υπέροχες μουσικές στο mp3 δεν καταλαβαίνεις πόσο γρήγορα φτάνεις στο πέτρινο γεφύρι της Πλάκας, το τότε σύνορο του ελληνικού και τουρκικού κράτους (έως το 1913). Ένα ιστορικό γεφύρι που κτίστηκε το 1866 και άντεξε όχι μόνο τις άγριες διαθέσεις του ποταμού Αράχθου αλλά και τους βομβαρδισμούς των Γερμανών, με αποτέλεσμα να αποτελεί το μεγαλύτερο μονότοξο γεφύρι όλων των Βαλκανίων, με μήκος 40 μ. και ύψος 20 μ. Εκεί δίπλα στέκεται και το τότε τελωνείο, όπου στις 4 Φλεβάρη 1944 υπογράφεται η συνθήκη ανακωχής μεταξύ ΕΔΕΣ και ΕΑΜ των Ζέρβα και Βελουχιώτη. Συνεχίζεις κάτω από την σκιά των Τζουμέρκων, προσπερνάς τα Άγναντα και μέσα από το κέντρο της Πράμαντα στρίβεις αριστερά. Λίγο πιο κάτω, κοιτάς ψηλά στο βράχο και νομίζεις ότι βλέπεις μια αετοφωλιά. Φτάνεις ως εκεί, από τα πέτρινα σκαλιά και συνειδητοποιείς ότι πρόκειται για ένα σπήλαιο-μοναστήρι. Είναι η μονή Κηπίνας, η οποία ιδρύθηκε τον 13Ο αιώνα και πήρε το όνομά της από τους κήπους που καλλιεργούσαν οι τότε μοναχοί στις όχθες του Καλαρρύτικου ποταμού, ο οποίος διαρρέει τη χαράδρα. Από τα μικρά παράθυρα της μονής αγναντεύεις το επιβλητικό τοπίο και ακολουθείς το φως του ήλιου που λαμποκοπά στις άσπρες ράχες των χιονισμένων κορυφών .Η διαδρομή στριφογυρνά ανάμεσα στα δάση και τα βραχοτόπια και μετά από λίγη ώρα καταλήγεις στο χωριό Καλαρρύτες. Σε υψόμετρο 1.200 μ, ένας οικισμός προσαρμοσμένος στον ηπειρώτικο χώρο και κλίμα, με απλές γεωμετρικές γραμμές, όπου κυριαρχεί η πέτρα και το ξύλο. Στην κεντρική πλατεία του χωριού, ο ηλικιωμένος άνθρωπος που συναντάς στην ταβέρνα του Ναπολέων, σε πληροφορεί ότι για να πας στο απέναντι χωριό, το Συρράκο, υπάρχει και ένα μονοπάτι που εκείνος το κάνει μιάμιση ώρα, εσύ όμως θα το κάνεις μία. Και πράγματι, το ακολουθείς και κατεβαίνεις στη χαράδρα, ο ήλιος τόσο ζεστός, καταλαβαίνεις ότι σε αυτά τα μέρη η άνοιξη μαθαίνεται από το τραγούδι των πουλιών και το σύρσιμο των ερπετών. Κάπου ψηλά, παρατηρείς ένα γεράκι και η συζήτηση στρέφεται στον Κώστα Κρυστάλλη και στο Σταυραητό του. Έχεις να κάνεις με φιλόλογους, βλέπεις. Όσο περπατάς, οι κουβέντες λιγοστεύουν. Δεν υπάρχουν πλέον λέξεις. Αυτές κρέμονται στα φύλλα των πλατανιών και πέφτουν στο Χρούσια ποταμό, που σχηματίζεται από τους άφθονους καταρράκτες, παντού τριγύρω. Είσαι στον πάτο της χαράδρας και μπροστά σου υπάρχει μόνο ανηφόρα. Στην πλατεία του Συρράκου, ο ελληνικός καφές θα φέρει το γλυκό του κουταλιού μήλου και πορτοκαλιού και αυτό με τη σειρά του, τις χορτόπιτες, τους γίγαντες στο φούρνο, τα χόρτα και τα άλλα νηστίσιμα και ασφαλώς το κόκκινο κρασί. Με μέτρο όμως, έχεις άλλη μία ώρα, το μονοπάτι της επιστροφής. Μεγάλη Πέμπτη απόγευμα, οι πιστοί κατεβαίνουν σιγά-σιγά, στις εκκλησίες των χωριών. Πίσω στους Καλαρρύτες, στον περίβολο του Αγ. Νικολάου, ο ακέφαλος καβαλάρης περιμένει να φορέσει τα καλά του και σε προσκαλεί…Ας πενθήσουμε παιδιά…Σφαγείο...
...κυριολεκτικά το έχουν κάνει εκείνοι από τους οποίους κληρονομήσαμε τα έθιμα των ημερών, μόνο που τους δικούς τους αμνούς, τους αντικατέστησαν με αμάχους, γυναίκες, παιδιά, αδέρφια…Πάσχα, Κυρίου, Πάσχα…
Δευτέρα 11 Μαΐου 2009
...δεν κουβαλάς βαλίτσες. Δεν πας ταξίδι. Ο προορισμός χάθηκε κάπου. Δεν κατάλαβες που. Πρόκειται για το ταξίδι της ίδιας σου της ζωής. Σέρνεις το σπιτικό σου. Την περιουσία σου. Μια σακούλα τρύπια, απ’ όπου βγήκανε τα όνειρα και σκορπίσανε στα πεζοδρόμια, στις γωνιές και στα παγκάκια. Δε ζητάς τίποτα .Ούτε χρήματα, ούτε οίκτο. Δείχνεις να μην περιμένεις τίποτα .Περπατάς, δεν έχεις σκιά, είσαι η ίδια σκιά και σαν σκιά χάνεσαι στους δρόμους…
Αυτή ...
...η εποχή έχει κάτι παραπάνω. Το καταλαβαίνεις το σούρουπο, κατεβαίνοντας την Ηρώδου Αττικού. Νεραντζιές, μυρωδιές, κοντομάνικο. Και αργά το βράδυ, λίγο πιο βόρεια κουβεντούλα έξω, όχι σε κάποιο μπαρ, περπατώντας στο φως του φεγγαριού τ΄Απρίλη, με τη ζακέτα στο χέρι…
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)