myworld: Αυγούστου 2009

...μουσείο της χώρας μας,

έμαθα έκπληκτος ότι απαγορεύεται η φωτογράφηση ακόμη και χωρίς τη χρήση φλας. Ρωτώντας τον καλωδιωμένο με ακουστικά υπάλληλο, ο οποίος μου έκανε τη σχετική παρατήρηση με ύφος λες και έκανα το πιο αποκρουστικό πράγμα στον κόσμο, μου απάντησε ότι αυτές είναι οι εντολές που είχε, χωρίς να μου δώσει καμιά άλλη εξήγηση… Αν δεν συμμορφωθείτε θα σας βγάλουμε έξω ήταν τα τελευταία του λόγια…

Ψάχνοντας κάποιον προϊστάμενο να μου εξηγήσει γιατί δεν εφαρμόζεται αυτό που ισχύει σε όλα τα μουσεία του κόσμου δηλαδή η φωτογράφηση χωρίς φλας, βρήκα έναν συμπαθέστατο κύριο ο οποίος μου είπε ότι επειδή τις πρώτες μέρες που επιτρέψανε τη φωτογράφηση, όλοι βγάζανε φωτογραφίες με φλας, με αποτέλεσμα να οδηγηθούν στην απόφαση να απαγορεύσουν τελείως τις μηχανές και τις κάμερες. Μα αυτό δεν είναι σωστό ούτε και δίκαιο του λέω. Όλος ο κόσμος γνωρίζει ότι στα μουσεία απαγορεύεται το φλας και εδώ ξαφνικά όλους κάτι τους πιάνει και το χρησιμοποιούν? Εδώ που τα λέμε στον τρίτο όροφο τι να φωτογραφήσει κανείς? Τα κενά και τα αντίγραφα? Κρίμα του λέω γιατί το κτίριο έχει πλούσιο φωνογραφικό ενδιαφέρον και δεν μιλάω τόσο για τα εκθέματα όσο για το όλο του το στήσιμο.

Και γεμάτος απορία τον ρωτάω «Την ημέρα των εγκαινίων που άστραφταν τα φλας για να δούμε το φουστάνι της Πετραλιά, δεν υπήρχε πρόβλημα?» …ασφαλώς δεν πήρα απάντηση…Το μόνο που άκουσα στο μεγάφωνο ήταν ότι σε μισή ώρα (είχε πάει εφτάμιση) θα κλείσει το μουσείο και πρέπει να συντομεύσουμε…

Μα είναι δυνατόν ένα τέτοιο μουσείο να λειτουργεί με καθαρά δημοσιοϋπαλληλικό ωράριο…να μην μένει ανοικτό και ως αργά την νύχτα όπου πραγματικά κανείς μπορεί να απολαύσει τις μαγικές εικόνες του ιερού βράχου και τα φώτα της πόλης? Μα πότε επιτέλους θα βρεθεί στην ηγεσία αυτού του ρημαδουπουργείου, ένα μυαλό που να μπορέσει να διαχειριστεί με όραμα τον πολιτιστικό πλούτο που διαθέτουμε? Με αυτές τις σκέψεις βγήκαμε στο ισόγειο και καθίσαμε έξω πάνω στο γυάλινο δάπεδο.

Στις οχτώ ακριβώς πετάχτηκαν έξω οι άνθρωποι του μουσείου, όπως τα αμολυμένα μπουλντόκ, φωνάζοντας δυνατά «κλείνουμε πρέπει να φύγετε» και σαν κυνηγημένοι βγήκαμε στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου χωρίς να πούμε λέξη…