Μείνε…

…ακίνητος γαλήνιος κοιμήσου
Μείνε ακίνητος, γαλήνιος κοιμήσου,Με την πληγή τυρανισμένοςΣτο λαρύγγι να φλογίζεται ν’ ανοίγει.Όλη νύχτα στο νερόΤης σιωπηλής θαλάσσης συνακούσαμε τον ήχοΠου βγήκε απ’ την πληγή την γραπωμένηΣτο σάβανο του αλατιού.Τρεμάμενοι ακούσαμε κατ’ απ’ τ’ απόμακρο φεγγάριΤον ήχο της θαλάσσης να κυλά σαν αίμαΑπ’ την πληγή την βροντερήΚι όταν το σάβανο του αλατιού τσάκισεΣε μια θύελλα τραγουδιώνΟι φωνές των πνιγμένων κολύμπησαν στον άνεμο.Άνοιξε ένα μονοπάτι μεσ’ απ’ τ’ αργό θλιμμένο πανί,Άνοιξε διάπλατες στον άνεμο τις πύλεςΤου χαμένου καραβιούΤο ταξίδι μου ν’ αρχίσω για το τέλος της πληγής μου.Τραγούδι ακούσαμε τον ήχο της θαλάσσης,Το σάβανο είδαμε λόγο του αλατιού.Μείνε ακίνητος, γαλήνιος κοιμήσου,Κρύψε στο λάρρυγγα το στόμαΑλλιώς θα υποταχθούμε και θα ιππεύσουμε μαζί σουΜέσα στους πνιγμένους.Οι σκιές μας
Dylan Thomas